เติบโตและเปลี่ยนแปลง

               ทุกๆสิ่งในโลกล้วนเป็นอนิจจัง เปลี่ยนแปลงตามสภาพกาลเวลา ช่วงชีวิตของผมเอง สิ่งหนึ่งซึ่งคิดกับตัวเองอยู่เสมอว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง คือ ความรู้สึกรักและเป็นห่วงแม่ ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 15 ปีก่อน พ่อกับแม่ผมเลิกร้างกัน ผมยังจำความรู้สึกและภาพวันนั้นได้ดี ผมนั่งร้องไห้ตลอดทั้งคืนกอดกันกลมกับแม่และน้อง ความเศร้าใจปกคลุมหัวใจของผม มันตอกย้ำความคิดที่ว่า ผมเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย หลังจากนั้นผมก็กลายเป็นเด็กเก็บตัว ผมเลือกที่จะมีชีวิตอยู่คนเดียว ทานข้าวกลางวันคนเดียว เล่นคนเดียว คุยคนเดียว เรียนคนเดียว ฉะนั้น ความเชื่อในชีวิตของผมจึงเต็มไปด้วยความเชื่อของแม่เสียเป็นส่วนใหญ่ กาลเวลาล่วงเลยไป แม้อายุของผมจะมากขึ้น แต่ผมกลับรู้สึกว่าความคิดและการกระทำของผมไม่ได้เติบโตตามกาลเวลาเลย แต่แล้วการเปลี่ยนแปลงลูกที่ 2 ในชีวิตของผมก็เกิดขึ้นเมื่อเธอคนนั้นได้ก้าวเข้ามา

                แฟนของผมชื่อ อิ๋ว เธอเป็นแฟนคนแรกของผม การคบกันของเราเกิดขึ้นแบบบังเอิญ แต่มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ในชีวิตผมมาก การคบกันของเราทำให้การกระทำและความเชื่อของผมที่เกิดจากคนแค่คนเดียว บัดนี้ มีคนที่สองเพิ่มเข้ามา ในตอนแรกมันคือความขัดแย้งอย่างหนักในตัวของผม เราทะเลาะกันบ่อยมาก จนเกือบจะไปไม่รอดหลายครั้ง แต่เราก็ผ่านมันมาได้ จากวันนั้นก็เกือบ 2 ปี ช่วงเวลาที่ผ่านมามันสอนให้ผมได้รู้ว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาการที่ผมเลือกที่จะเก็บตัว อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวนั้น ไม่ได้เกิดจากผมเก่งหรอก แต่เกิดจากความอ่อนแอจากเบื้องลึกต่างหาก ผมจึงกลัวหากจะมีใครเข้ามาเปลี่ยนแปลงมัน และความกลัวนั้นก็ทำให้ผมเลือกที่จะมองว่าตัวเองถูกต้องแต่ผู้อื่นผิด จนไม่อยากจะคบกับใครเป็นเพื่อน

                แม่ครับผมของคุณแม่มากๆ ครับที่ได้มอบ”ชีวิต” สิ่งมีค่าที่สุดให้กับผม แต่หลังจากนี้ สายลมของการเปลี่ยนแปลงได้เกิดขึ้นอีกครั้งแล้วครับ ผมเองคงไม่อาจใช้ชีวิตต่อไปโดยมีแม่เป็นแกนนำเพียงอย่างเดียว แต่คงต้องใช้”ตนเอง” เป็นแกนนำให้มากขึ้น เพื่อวันหนึ่งผมเองจะได้เติบโต และเปลี่ยนแปลงจากผู้ตามทางความคิดกลายเป็นผู้นำทางความคิดต่อไป